Wat is rabiës en het eerlijke onderzoek naar deze vaccinatie

Er wordt vaak gezegd dat vaccineren “gewoon nodig” is.
Maar wie iets dieper kijkt, ziet dat het verhaal minder zwart-wit is dan het lijkt.

Zeker bij rabiësvaccinatie voor katten en honden wringt er iets.

Niet omdat mensen “tegen” zijn, maar omdat er tegenstrijdigheden bestaan tussen wetgeving, praktijk en ervaring.
In deze blog leggen we die spanning eerlijk en kritisch bloot.

Een verplicht vaccin voor een vrijwel afwezige ziekte
Binnen de Europese Unie is rabiësvaccinatie verplicht zodra je met je dier de grens over wilt. Zonder vaccinatie: geen reis.

De onderbouwing is helder: rabiës (hondsdolheid) is een ziekte die vrijwel altijd dodelijk is.
Maar hier ontstaat de eerste scheur in het verhaal:
1) Nederland en België zijn al jarenlang officieel rabiësvrij bij landdieren.
2) In West-Europa komt de ziekte vrijwel niet meer voor.
3) De resterende gevallen zitten voornamelijk in Oost-Europa.
In Nederland betreft het risico vrijwel uitsluitend vleermuizen, maar heb je ooit een hond gebeten zien worden door een vleermuis?
De cijfers laten zien dat het risico extreem laag is.
Toch blijft de verplichting bestaan!

 

De vraag is dan niet óf rabiës gevaarlijk is —
maar of de maatregel nog in verhouding staat tot het werkelijke risico.

Hier zie je een klassiek principe van beleid:
nulrisico bestaat niet, maar wordt wel nagestreefd — koste wat kost.

Wat zit er in het vaccin?

Wat zit er in het vaccin (en waarom dat relevant is)
Rabiësvaccins voor katten/ honden zijn klassieke vaccins.
Ze bevatten:
een geïnactiveerd virus (?)
een adjuvans (vaak aluminium) om het immuunsysteem te activeren
Sommige varianten bevatten of bevatten historisch:
thiomersal (een kwikverbinding)
Dit zijn geen mRNA-vaccins.

Maar dat betekent niet automatisch dat ze “onschuldig” zijn.

👉 Aluminium en kwik zijn geen neutrale stoffen.
Ze worden bewust ingezet om een reactie uit te lokken.
En dat is precies het punt: het vaccin werkt door het lichaam te triggeren — en soms gaat dat mis.

⚠️ Bijwerkingen: wat er staat vs. wat er gezegd wordt
In officiële bijsluiters staan bijwerkingen beschreven als:
“zeer zelden”
“sporadisch”
“niet uit te sluiten”
Maar als je goed leest, kom je ook dit tegen:
tremoren (trillen)
ataxie (coördinatieverlies)
convulsies (stuipen)
collaps
neurologische symptomen
Dat zijn geen “vage klachten”.
Dat zijn serieuze neurologische signalen.
👉 Toch worden deze in de praktijk vaak gebagatelliseerd of niet benoemd.
De term “zeer zeldzaam” klinkt geruststellend,
maar zegt weinig voor degene die het meemaakt.

 

De kloof tussen statistiek en werkelijkheid
Op papier lijken vaccins veilig.
De meeste dieren hebben geen problemen, omdat deze gewoonweg niet geregistreerd worden, niet bij of door een dierenarts worden gemeld bij LAREB, wel bij de producent. 

 

Maar statistiek heeft een blinde vlek:

👉 Het zegt niets over het individuele dier.
Voor fokkers en eigenaren die wél een ernstig incident meemaken, is de ervaring:
* acuut neurologisch verval
* onverklaarbare symptomen
* soms overlijden kort na vaccinatie
En dan ontstaat een probleem:
Wat statistisch “zeldzaam” is, is voor die eigenaar 100% realiteit.

Aansprakelijkheid: theoretisch geregeld, praktisch niet!

⚖️ Aansprakelijkheid: theoretisch geregeld, praktisch niet:

In theorie is het netjes geregeld:

dierenarts → verantwoordelijk bij fouten
fabrikant → verantwoordelijk bij defect product
In de praktijk werkt het anders.

Omdat je moet bewijzen:
dat het vaccin de directe oorzaak was
En dat is vrijwel onmogelijk!!!!!!!!!!!!!
Gevolg:
geen erkenning
geen aansprakelijkheid
geen compensatie
👉 Het risico ligt uiteindelijk bij de eigenaar. Dus hoe krom is het!

Onderregistratie:

🧪 Onderregistratie: het onzichtbare deel
Bijwerkingen worden geregistreerd via meldsystemen.
Maar:
* niet elke reactie wordt gemeld
* niet elke dierenarts herkent een verband
* eigenaren leggen niet altijd de link

Zelfs officiële instanties erkennen: 👉 meldingen geven geen volledig beeld van de werkelijkheid
Met andere woorden: we weten niet exact hoe vaak bijwerkingen écht voorkomen.

🧬 Niet elk dier is hetzelfde

Een cruciale, maar vaak onderbelichte factor:
👉 individuele gevoeligheid
Risico’s kunnen hoger zijn bij:
* jonge dieren
* genetische aanleg (vaak niet getest)
* meerdere vaccins tegelijk (wordt vaak niet nagekeken)
* stress of verminderde weerstand

Dit verklaart waarom:
de meeste dieren geen probleem hebben
maar een klein deel ernstig reageert!

🌿 Een ongemakkelijke conclusie
De realiteit is niet zwart-wit.
Wat klopt:
rabiës is een dodelijke ziekte, maar bij een goed functionerend immuunsysteem en de juiste behandeling kan je zeker genezen.
de meeste dieren verdragen ze goed of komen later pas in de problemen door de ingrediënten van de vaccinatie, omdat er niet op lange termijn wordt gekeken. 
Maar ook:
het risico in West-Europa is extreem klein
bijwerkingen, inclusief neurologische, bestaan
aansprakelijkheid is praktisch afwezig
en volledige transparantie ontbreekt

❗️ De vraag die blijft liggen
Niet: “is vaccinatie goed of slecht?”
Maar: 👉 is een verplichting gerechtvaardigd wanneer:
het risico minimaal is
de ingreep niet zonder risico is
en de verantwoordelijkheid volledig bij de eigenaar ligt en de producent niet aansprakelijk gesteld kan worden en jij moet bewijzen dat dit van de vaccinatie komt. 

❤️ Tot slot

Dit is geen pleidooi voor of tegen vaccineren.
Dit is een pleidooi voor:
eerlijke informatie
transparantie 
en ruimte voor kritische vragen
Want alleen dan kan iemand een keuze maken die écht bewust is.

Officiële bijsluiters (fabrikanten / EU database)